මාතිපෝසක ජාතකය

මාතිපෝසක ජාතකය

පුරාණ කාලයෙහි, ඉන්දියාවේ, කුසාවතී නම් වූ, මහා නගරයෙහි, ධර්මිෂ්ඨ රජෙකු, රාජ්‍ය පාලනය කළේය. ඔහු, සිය පවුලට, ධර්මය, ඤාණය, මෙන්ම, ආදරය, යන ගුණාංගයන්, උගන්වමින්, සිය දරුවන්, ධර්මිෂ්ඨව, වැඩීමට සැලැස්වීය. ඔහුට, එක් පුත්‍රයෙකු විය, නමින්, මාතිපෝසක බෝසතාණන් වහන්සේ. මාතිපෝසක බෝසතාණන් වහන්සේ, ළමා වියේ සිටම, සිය පියාණන්ගේ ධර්මිෂ්ඨ පාලනය, ආදර්ශයට ගත්හ. ඔහු, ඤාණයෙන්, දක්ෂයෙකු වූ අතර, සියල්ලන්ටම, කරුණාවෙන්, සැලකූහ.

දිනක්, මාතිපෝසක බෝසතාණන් වහන්සේ, සිය පියාණන් සමග, රාජ මාළිගාවෙහි, වැඩ සිටින විට, එක්තරා දුප්පත්, අසරණ කාන්තාවක්, ඔවුන් වෙතට පැමිණියාය. ඇය, සිය ශෝකයෙන්, දුකින්, කඳුළු සලමින්, බෝසතාණන් වහන්සේට, සිය කථාව පැවසුවාය. ඇය, සිය ස්වාමි පුරුෂයා, මෑතකදී, මිය ගොස්, ඇයට, දරුවන් දෙදෙනෙකු, සිටින බවත්, ඔවුන්, බඩගින්නේ, සිටින බවත්, ඇය, ඔවුන්ට, ආහාර, ලබා දීමට, කිසිදු, මාර්ගයක්, නොමැති බවත්, පැවසුවාය.

මාතිපෝසක බෝසතාණන් වහන්සේ, ඇගේ කථාව අසා, සිය හදවත, කම්පා විය. ඔහු, ඇගේ දුක, සිය දුක ලෙස, සැලකූහ. ඔහු, ඇයට, උපකාර කිරීමට, තීරණය කළහ. ඔහු, සිය පියාණන්ගෙන්, අවසර ලබා, ඇයට, උපකාර කිරීමට, පිටත් වූහ.

මාතිපෝසක බෝසතාණන් වහන්සේ, සිය අශ්වයා පිට නැගී, නගරය, වටා, ගමන් කළහ. ඔහු, දුප්පත්, අසරණ, ජනතාව, සොයමින්, ඔවුන්ට, ආහාර, ධනය, මෙන්ම, ඇඳුම්, ලබා දුන්නෝය. ඔහු, සිය ධනය, සියල්ල, දුප්පත්, අසරණ, ජනතාවට, බෙදා දුන්නේය. ඔහු, සිය රාජකීය, වස්ත්‍ර, පවා, දුප්පත්, අසරණ, ජනතාවට, ලබා දුන්නේය.

ඔහු, මෙසේ, දින ගණනක්, දුප්පත්, අසරණ, ජනතාවට, උපකාර කරමින්, සිටියේය. ඔහුගේ ධනය, සියල්ල, අවසන් විය. නමුත්, ඔහු, තවමත්, දුප්පත්, අසරණ, ජනතාවට, උපකාර කිරීමට, අදහස්, කළේය.

එක දවසක්, මාතිපෝසක බෝසතාණන් වහන්සේ, සිය පියාණන් සමග, රාජකීය උයනෙහි, සිටින විට, එක්තරා, මන්ත්‍රීවරයෙක්, ඔවුන් වෙතට පැමිණියේය. ඔහු, රජුට, මෙසේ කීය:

“මහරජාණෙනි, මාතිපෝසක කුමාරයා, සිය ධනය, සියල්ල, දුප්පත්, අසරණ, ජනතාවට, බෙදා දී, ඇත. ඔහු, තවමත්, ඔවුන්ට, උපකාර කිරීමට, අදහස්, කරන්නේය. මෙය, රාජ්‍යයට, අවදානමක්, විය හැකිය.”

රජු, මන්ත්‍රීවරයාගේ කථාව අසා, සිය පුත්‍රයා, ධර්මිෂ්ඨ, කරුණාවන්ත, බව, දැන, සතුටු විය. නමුත්, ඔහු, සිය පුත්‍රයා, ධර්මය, ඤාණය, මෙන්ම, ආදරය, යන ගුණාංගයන්, උගන්වීමට, අවස්ථාවක්, ලෙස, මෙය, සැලකුවේය.

රජු, මාතිපෝසක බෝසතාණන් වහන්සේ, කැඳවා, මෙසේ කීය:

“පුත්‍රය, නුඹ, දුප්පත්, අසරණ, ජනතාවට, උපකාර කිරීමට, අදහස්, කරන්නේ, යහපත්, දෙයකි. නමුත්, නුඹ, සිය ධනය, සියල්ල, බෙදා දී, ඇත. නුඹ, තවදුරටත්, ඔවුන්ට, උපකාර කිරීමට, අදහස්, කරන්නේ, කෙසේද?”

මාතිපෝසක බෝසතාණන් වහන්සේ, සිය පියාණන්ගේ ප්‍රශ්නයට, මෙසේ පිළිතුරු දුන්නෝය:

“පියාණෙනි, මා, මාගේ ශරීරය, පවා, දුප්පත්, අසරණ, ජනතාවට, ලබා දීමට, සූදානම්. මට, ධනය, ධාරණය, කිරීමට, කිසිදු, අවශ්‍යතාවයක්, නැත. මා, ධර්මය, ඤාණය, මෙන්ම, ආදරය, යන ගුණාංගයන්, පමණක්, ධාරණය, කරමි.”

රජු, සිය පුත්‍රයාගේ, ධර්මිෂ්ඨ, ඤාණ, අනුකම්පාව, දැක, සිය හදවත, සතුටින්, පිරුණි. ඔහු, මාතිපෝසක බෝසතාණන් වහන්සේ, සිය අනුප්‍රාප්තිකයා, ලෙස, නම් කළේය. ඔහු, මාතිපෝසක බෝසතාණන් වහන්සේ, ධර්මය, ඤාණය, මෙන්ම, ආදරය, යන ගුණාංගයන්, උගන්වමින්, සිය රාජ්‍යය, ධර්මිෂ්ඨව, පාලනය, කළහ.

මාතිපෝසක බෝසතාණන් වහන්සේ, සිය රාජ්‍යය, ධර්මිෂ්ඨව, පාලනය, කළහ. ඔහු, දුප්පත්, අසරණ, ජනතාවට, සැමවිටම, උපකාර කළහ. ඔහු, සිය රාජ්‍යය, සමෘද්ධියෙන්, සපිරි, සාමයෙන්, පිරි, ස්වර්ගයක්, ලෙස, පත් කළහ.

ඉතින්, මේ ජාතකයෙහි, අපට ලැබෙන වැදගත් පාඩම නම්, ධර්මය, ඤාණය, මෙන්ම, ආදරය, යන ගුණාංගයන්, ජීවිතයෙහි, අතිශයින් වැදගත් බවයි. සැබෑ නායකයෙකු, සැබෑ රජෙකු, යනු, ධනය, බලය, පමණක් නොව, ධර්මය, ඤාණය, මෙන්ම, ආදරය, යන ගුණාංගයන්ගෙන්, යුක්ත වූ, අනුන්ගේ යහපත උදෙසා, කටයුතු කරන්නෙකුයි. මාතිපෝසක බෝසතාණන් වහන්සේ, සිය ජීවිතය, ධර්මය, ඤාණය, මෙන්ම, ආදරය, යන ගුණාංගයන්, උගන්වමින්, සියලු සත්වයන්ට, ආදර්ශයක්, ලෙස, පෙන්වා දුන්නේය.